De productiefste schrijver van Nederland? Dat moet toch wel Andries Herremans van Andries BV zijn, zo ontdekte Trouw.

Andries publiceert namelijk zo’n tien non-fictie boeken per dag en de teller staat inmiddels op 2000 titels, over uiteenlopende onderwerpen als macrameeën, vogelbekdieren, verticaal tuinieren en het taoïsme.

En dat tempo alleen al zegt alles. Andries gebruikt namelijk AI om zijn boeken te schrijven. De onderwerpen worden bedacht en geschreven door AI, die gelijk ook een leuk covertje bedenkt. Het gaat om onderwerpen die misschien niet honderden mensen aanspreken, maar aangezien Andries gebruikmaakt van printing on demand maakt dat niet zoveel uit.

Geen voorraad, geen risico, geen redactie in klassieke zin. Gewoon produceren wat het algoritme uitspuugt en wachten tot iemand op ‘bestellen’ klikt.

Geen voorraad, geen risico. Gewoon produceren en wachten tot iemand op ‘bestellen’ klikt.

Fascinerend. Niet omdat AI inmiddels een boek kan produceren, maar omdat het boek hier volledig wordt teruggebracht tot product. Een object met een ISBN-nummer, een cover en een wervende achterflap. Alsof alleen het feit dat het boek bestaat, automatisch betekent dat er ook iets te vertellen valt.

Dat is misschien wel het vreemdste aan deze ontwikkeling: het ontbreken van noodzaak. Deze boeken zijn niet geschreven omdat iemand ergens gepassioneerd over was of de innerlijke drang voelde om iets te delen. Ze bestaan vooral omdat ze geproduceerd kunnen worden.

Deze boeken bestaan vooral omdat ze geproduceerd kunnen worden.

Dat ze boordevol fouten staan (zoals Trouw concludeerde na lezing van het boek ‘Alles over Texel’), is blijkbaar geen reden om alsnog een menselijke redacteur in te schakelen.

Tegelijkertijd wringt er nog iets anders. Want lezers blijken vaak niet eens te weten dat ze een AI-boek kopen. Alleen op Bol.com kun je na wat doorklikwerk vinden of een titel ‘AI-gegenereerd’ is. Andere grote aanbieders deden dat niet, totdat Trouw vragen begon te stellen. Pas daarna verschenen labels als ‘mede tot stand gekomen met AI.’

Dat voelt ongemakkelijk. Niet eens omdat AI per definitie slecht zou zijn, maar omdat transparantie blijkbaar optioneel is geworden. Terwijl juist dát het minimale zou moeten zijn. Laat lezers zelf beslissen wat ze willen kopen. Vermeld eerlijk hoe iets gemaakt is.

Want wat koop je nu eigenlijk precies wanneer de schrijver een systeem van gekoppelde, hallucinerende AI-modellen blijkt te zijn?