De liefde voor poëzie krijg ik er bij mijn dochter helaas niet in. De strategisch neergelegde bundeltjes van bijvoorbeeld Hans en Monique Hagen, Ted van Lieshout of Bart Moeyaert hebben de afgelopen jaren weinig effect gehad. Ze is nu negen en vindt zichzelf te oud voor die ogenschijnlijk simpele gedichten.

Misschien komt die waardering paradoxaal genoeg pas je ouder bent. Pas nu zie ik namelijk hoe uitgebeend en slim een auteur als Hans Kuyper met weinig woorden heel veel kan zeggen.

Ik bladerde zojuist door zijn bundel Ik kan alle woorden lijmen (Leopold 2003, met illustraties van Annemarie van Haeringen) en werd getroffen door de ogenschijnlijk eenvoudige beelden en de onbevangen, kinderlijke verwondering die eruit spreekt.

Neem nu dit titelloze gedicht:

Ik ga niet zeggen
dat je lief bent.
Dat zeg ik niet.

Ik praat niet over
dat je weg bent –
dat verdriet.

Ik ga niet zingen
van je ogen
van je haar.

Ik houd mijn mond
En knik alleen van:
Lees dit maar.

En mijn dochter? Ze leest elke dag op de wc een gedicht uit de Poëziekalender van Plint en misschien is dat voor nu het hoogst haalbare…