Een mooie cover, een intrigerend onderwerp, een bijzondere vormgeving – ik heb maar weinig aansporing nodig om weer een boek in huis te halen. Sommige boeken heb ik zelfs alleen maar gekocht om daar ooit een leuk stukje over te kunnen schrijven.

Maar ja, dan moet je dat wel doen natuurlijk. Dus daarom geef ik mezelf vanaf nu af en toe een klein duwtje door een boek uit de kast te trekken, open te slaan en eindelijk eens op te schrijven waarom het me ooit aansprak.

Want eerlijk gezegd zijn sommige van die aankopen inmiddels bijna een soort archeologische vondsten geworden. Stapels nieuwsgierigheid, verspreid door het huis. Tot lichte frustratie van mijn vriendin, die de stapels langzaam ziet uitgroeien tot permanent onderdeel van het interieur.

Bij deze dus een poging om daar verandering in te brengen. Geen grote recensies of diepgravende analyses, maar losse notities, indrukken en vondsten uit een boekenkast die langzaam uit zijn voegen begint te barsten.

Bijkomend voordeel (en een gedachte die mijn vriendin van harte toejuicht) is dat dit ook een mooie manier is om gestaag boeken door te sluizen naar de ‘buurtbibliotheek’ in de voortuin, door mijn dochter steevast liefkozend het ‘boekenhuisje’ genoemd.

Want laten we eerlijk zijn: zo spannend of geweldig zijn de meeste boeken uiteindelijk ook weer niet.